04 — Ang bahaging nilalaktawan nating lahat
Nagsisimula sa Pilipinas ang bahaging ito.
Kung binabasa mo ito sa Filipino, para sa iyo ang bahaging ito. Noong 2015, dalawang linggo akong nag-aral ng English sa Pilipinas. Dalawang linggo lang. May isang guro sa school na iyon, at hindi siya ang guro ko. Sa unang tingin ko pa lang sa kanya, alam kong siya ang para sa akin. Wala akong maibigay na dahilan. Basta alam ko. Pagkatapos ng dalawang linggo, umuwi ako sa Japan. Pagkalipas ng anim na buwan, bumalik ako sa Pilipinas, mag-isa, at hindi na para mag-aral. Sinabi ko sa lahat na ang dahilan ko ay gusto kong maging casino dealer. Ang totoo, gusto ko lang na malapit sa kanya. Nag-intern ako sa isang English school, at nagtrabaho ako sa marine sports tours. Mga tatlong taon akong dayuhan sa bansa ng babaeng minamahal ko — sa lugar na hindi akin, dahil lang gusto kong manatili sa tabi niya. Siya ang asawa ko ngayon, at labing-isang taon na mula noon. Mula roon nanggaling ang bersyong ito sa Filipino.
Halos taon-taon akong nakakabalik sa Pilipinas, pero ang araw-araw ko ay nasa Tokyo, at doon may mga linggong lahat ng bagay ay urgent, maliban sa sarili ko. Hindi ko alam kung ano ang itsura ng mga linggo mo, sa ibang trabaho at sa ibang lugar, pero hindi mawala sa isip ko na baka magkahawig lang ang mga linggo natin. Baka mali ako. Pero kahit paano, ganoon ang bawat linggo ko sa Tokyo.
Ang pagiging malusog ang tanging bagay na saka mo lang totoong mapapahalagahan kapag nawala na, kaya nga ito ang unang naisasantabi sa linggo. Kaya sasabihin ko ang talagang pinaniniwalaan ko: kung may nakasandal sa iyo, nasa tabi mo man o nasa malayo, hindi self-care ang pagpapanatiling maayos ng sarili mo. Bahagi ito ng ating tungkulin, at ito ang bahaging tahimik na nilalaktawan ng karamihan sa atin.